رسول ( ص ) و امامت و ولايت مطلقه امير المؤمنين و اولاده الطاهرين صلوات اللّه عليهم اجمعين و ميعاد كه بعد از مردن خداوند عالم جميع ناس را زنده نموده در محشر جمع مىكند . با همين جسد دنيوى محسوس ملموس كه هركس به جزاى عمل خود برسد و بعد از اعتقاد نمودن به اصول دين ، آن وقت واجب است كه عبادت خداوند عالم نموده در طريق بندها ثابت‌قدم باشد و اطاعت اوامر و نواهى الهى نموده به فروعات عمل نمايد كه واجب است و اطاعت نمودن به فرمايشات ائمه معصومين از ضروريّات مذهب اسلام است و دوستى اهل بيت پيغمبر عليه السلام از علايم ايمان است . هرگاه شخصى خدا را عبادت كند از اول دنيا الى آخر روزها صايم و شب‌ها قائم و كوه‌ها طلا باشند ، در راه خدا انفاق كند از عبادت و رياضت بدنش مثل انبان پوسيده شود و جهاد نموده در راه خدا شهيد باشد ، [ اگر ] روز قيامت بيايد [ ولى ] محبّت و ولايت امير المؤمنين ( ع ) نباشد ، خداوند امر فرمايد كه او را سرنگون به جهنّم اندازند . اوّل معرفت بعد عبادت و در اجر و ثواب و عقاب به اندازه‌ى معرفت آن شخص است . به همه لازم است كه جهد نموده اخذ معرفت حاصل نموده تا عملش فاسد نشود . چنان‌چه در فضيلت زيارت حضرت سيد الشهداء عليه السلام وارد شده ثواب يك حجّ و عمره از حج‌ّهاى رسول خدا ( ص ) الى هفتاد حجّ و عمره معلوم مىشود كه اين تفاوت از يك الى هفتاد به‌قدر قابليّت و معرفت زائر است . تا علم حاصل نكند نتواند معرفت برساند و هرقدر شخص علم به هم رسانيد به درجه اعلى مىرسد و معرفت حقيقى حاصل مىكند و از روى يقين عبادت مىكند و شريك براى واجب الوجود در توحيد قرار نمىدهد . اوّل علم رسانيدن به وجود واجب الوجود است ، دوّم به طريق معرفت علم رسانيدن ، بعد [ كه ] به طريق معرفت علم رسانيدى يقين مىكنى كه جميع آثار [ و ] افعال در عالم ظهور مىكند . همه قدرت خداوند و صفات او است ، در اين صفات شريك ندارد . و مىدانى كه مظهر كلّى جميع صفات الهى وجود مقدس خاتم النبيّن و سيد الوصيّن صلوات اللّه عليهم است . هرچه از اين‌ها ظهور نمايد صفات خداوندى است از خودشان چيزى نمىگويند و به امر خداوند عمل مىكنند ؛ چون در مقام فنا [ ى ] فى اللّه مستغرق شده‌اند ، لهذا امير المؤمنين عليه السلام در بعضى خطبه‌ها فرموده كه من زنده مىكنم ، من مىميرانم ، به امر